موزه ایران باستان، اولین ساختمانی است که اختصاصا به عنوان موزه در ایران ساخته شده است. این بنا توسط اندره گدار فرانسوی طراحی و بوسیله دو معمار ایرانی به نام های عباسعلی معمار و استاد مراد تبریزی بین سال های ۱۳۱۲تا۱۳۱۵ ساخته شده است. ساختمان موزه رسما در سال ۱۳۱۶ افتتاح گردید. ساختمان شامل یک بلوک ورودی به سمت جنوب، سالن های اصلی، دو حیاط اندرونی و یک بلوک اداری به سمت شمال می باشد. نمای این ساختمان با الهام از ایوان طاق کسری، یکی از معروفترین نماد های معماری دوره پیش از اسلام در تیسفون در دوران ساسانی، طراحی شده است. ساختار اجری بنا نمایانگر سازه های اجری در ایران قدیم است. طاق بزرگ ورودی، اکنون نماد و نشانه موزه است. نمایشگاه دایمی، مساحتی حدود۴٨٠٠ متر مربع را شامل دو طبقه( به استثنای زیرزمین) به خود اختصاص داده و بیش از ۲۰۰۰ مصنوعات انتخابی را که به ترتیب زمانی، مربوط دوران پارینه سنگی قدیم حدود ۱۰۰۰،۰۰۰سال پیش تا پایان دوره ساسانی سال ۶۵۱ میلادی می شود، در خود جای داده است. گالری های واقع در طبقه اول، شامل اشیای تاریخی دوره پارینه سنگی، فرا پارینه سنگی، نوسنگی و مس و سنگ بوده و گالری طبقه همکف اثار دوران تاریخی شامل عصر برنز، عصر اهن، عیلام، هخامنشی، سلوکی، اشکانی و ساسانی را در بر می گیرد.
